Koźlarz Czerwony, podobnie jak i jego kuzyni o podobnym zabarwieniu, przyciąga uwagę z daleka swoim wyjątkowym zabarwieniem kapelusza. Jest kilka gatunków koźlarzy, które dla początkującego grzybiarza mogą być trudne do odróżnienia. Przybliżę poniżej Koźlarza Czerwonego, zwanego potocznie w moich rodzinnych stronach krakowiakiem. Jest ponadto Koźlarz Czerwony chętnie zbieranym grzybem z uwagi na charakterystyczny wygląd i praktycznie zerowej możliwości pomylenia go z jakimkolwiek grzybem trującym. Spotkanie go zawsze wywołuje u mnie uśmiech na twarzy.
Koźlarz Czerwony - szybka charakterystyka
- łac.: Leccinum aurantiacum
- okres występowania : VI – X
Wygląd Koźlarza Czerwonego
Kapelusz: w odcieniach czerwonych, ceglastych, pomarańczowoczerwonych, czerwonobrązowych, ceglastoczerwonych, intensywnych, starsze owocniki mogą być mniej intensywnie wybarwione. Za młodu półkolisty, na starość poduchowaty. Powierzchnia kapelusza matowa i sucha, aksamitna, zamszowata – zwłaszcza w młodych owocnikach, nieco lepka w porach wilgotnych. Na brzegu kapelusza wystająca skórka.
Wymiary kapelusza od 5 do 20 cm średnicy.
Hymenofor: rurki gęste i wolne, za młodu białe, białawe, z odcieniami żółtawymi, oliwkowymi, później stają się szarawe, przy uszkodzeniu brązowieją.
Trzon: cylindryczny, długi, do 20 cm wysokości i do 4 cm średnicy, centralnie usytuowany względem kapelusza, pełny. U dołu trzon może być powyginany i często nabiegający niebieskozielonawo po uciśnięciu. W młodych owocnikach białawy z białawymi kosmkami na powierzchni, z wiekiem kosmki stają się czerwonawe, czerwonawobrązowe, brązowe. U góry trzonu Koźlarza Czerwonego kosmki w starszych owocnikach pozostają białe.
Miąższ: białawy, Po przekrojeniu różowieje, z czasem ciemnieje i staje się czarniawy. Mięsisty w kapeluszu, a w trzonie łykowaty, u dołu trzonu zdrewniały.
Zapach: przyjemny, grzybowy.
Smak: łagodny, grzybowy.
Dopuszczenie do obrotu handlowego w Polsce: TAK, dopuszczony do obrotu handlowego w Polsce.
Ochrona gatunkowa w Polsce: nie jest objęty ochroną gatunkową w Polsce.
Wysyp zarodników: brązowawy.
Sposób odżywiania: mikoryza.
Podłoże: gleba.
Gdzie i kiedy występuje Koźlarz Czerwony
Koźlarz Czerwony tworzy mikoryzę z topolą osiką i w sąsiedztwie tego gatunku warto go szukać. Tak więc jeśli chcielibyśmy napotkać właśnie Koźlarza Czerwonego, to rozglądajmy się za tańczącymi na wietrze listkami osiki. Jeśli już je namierzysz, co nie jest trudne, to rozglądaj się pod nimi za tymi pięknymi koźlarzami. Owocniki pojawiają się od czerwca do października, pojedynczo lub po kilka w jednym miejscu, są rejony gdzie występuje często, ale są i takie, w których należy do rzadkości. Najczęściej spotykam je w zagajnikach, na obrzeżach lasów, ale i w lesie również, liściastym lub mieszanym, spotkać go można również w zaroślach i parkach.
Koźlarz Czerwony i jego wartości oraz zastosowanie
Koźlarze Czerwone, podobnie, jak jego kuzyni o podobnym ubarwieniu są grzybami smacznymi. Kapelusze, gdzie miąższ jest delikatniejszy nadają się do zup, na sosy, do zapiekanek, natomiast bardziej łykowate trzony suszę, choć suszyć można również i pokrojone na kawałki kapelusze. Młodsze i jędrne owocniki można marynować, wyglądają w marynacie apetycznie. Jak to z koźlarzami bywa, starsze, dojrzałe owocniki potrafią być dość solidnie zaczerwione w porach pod kapeluszem. Koźlarz Czerwony w swoim wnętrzu skrywa witaminy B2 i D oraz minerały, jak cynk, żelazo, miedź, fosfor. Należy przy zbiorze pamiętać o jego jeszcze jednej właściwości, wyjątkowej zdolności do kumulowania metali ciężkich, a zwłaszcza rtęci, dlatego nie jest wskazane zbieranie go z okolic ruchliwych dróg publicznych.
Gatunki podobne do Koźlarza Czerwonego
Koźlarz Pomarańczowożółty (Leccinum versipelle): grzyb jadalny, tworzy mikoryzę z brzozami, trzon ma pokryty gęstszymi kosmkami w odcieniach czarnych.
Koźlarz Dębowy (Leccinum quercinum): grzyb jadalny, tworzy mikoryzę z dębami.
Koźlarz Białotrzonowy (Leccinum albostipitatum): grzyb jadalny, trzon bez ciemniejących kosmków. Spotkać go można również pod osikami.
Koźlarz Świerkowy (Leccinum piceinum): grzyb jadalny, spotykany pod świerkami, dość rzadki.
Koźlarz Sosnowy (Leccinum vulpinum): grzyb jadalny, rośnie pod sosnami, rzadki.
Zarówno Koźlarz Czerwony, jak i jego bliscy kuzyni mają na tyle specyficzne ubarwienie, że nie sposób pomylić go z jakimś gatunkiem niejadalnym, bądź trującym.
Inne nazwy Koźlarza Czerwonego: kozak czerwony, borowik czerwony, krawiec, krakowiak, panek, osak, osiniak, czerwony łebiec, czerwony siniak, osiczak, osowiak, podosiniak, czerwieniak.
Jeśli znalazłeś inspirację, albo przydatne informacje, to możesz odwdzięczyć się wspierając moją twórczość i postawić mi wirtualne espresso lub latte, które uwielbiam. To zawsze motywuje, z góry dziękuję 🙂
Przeglądnij galerię zdjęć Koźlarza Czerwonego
Jeśli doceniasz treści, które dla Ciebie przygotowałem, masz możliwość wyrażenia swojego uznania, na przykład poprzez zafundowanie mi symbolicznej, wirtualnej kawy, która niezwykle motywuje do dalszego działania 🙂
