Polskie góry witają człowieka jak starzy znajomi — najpierw lekkim szelestem traw, potem tym charakterystycznym trzaskiem kamieni pod butami, aż w końcu tym momentem, kiedy podnosisz wzrok i widzisz, jak grzbiety układają się w warstwy jak niekończąca się opowieść. Korona Gór Polski to trochę jak zbieranie pieczątek z dzieciństwa, tylko że każda z nich ma smak wiatru, mgły i ciepłej herbaty pitej z termosu na granitowym głazie.

W górach człowiek nagle przypomina sobie, że ma płuca, nogi i serce, które potrafi bić szybciej nie tylko od stresu, ale też od zachwytu. I właśnie dlatego warto tam wracać — żeby znów poczuć, że świat jest ogromny, a my mamy w nim swoje miejsce, gdzie wszystko staje się prostsze.